Learning a language is often a little daunting. We think about the time it took us to learn our mother tongue, about the grammar and its inevitable traps, and about the great many number of words we need to memorise. We are afraid of and even feel guilty about making ‘mistakes’. We remember with some bitterness our teacher’s corrections in red ink pen. We are afraid of not understanding what someone is saying to us, of not being understood at all, of sounding ridiculous. We know that pronunciation can sometimes pose insurmountable difficulties. And yet, a language is something different from all this.

Aprender un idioma da miedo a veces. Uno piensa en el tiempo empleado para hablar su propia lengua, también se piensa en la gramática y en sus inevitables trampas y cómo no, también se piensa en el vocabulario y en la cantidad importante de palabras que es necesario memorizar. Se tiene miedo a cometer errores, incluso faltas para mejor culpabilizarse. Uno recuerda con un poco de tristeza las correcciones en bolígrafo rojo que el profesor hacía. Uno teme de no comprender lo que se le dice, duda de no ser comprendido y provocar hilaridad. Sabemos que la pronunciación provoca problemas que a veces parecen no superarse. Sin embargo el idioma es algo muy diferente.

Apprendre une langue fait souvent un peu peur! On songe au temps que l’on a mis pour parler sa langue maternelle, on pense à la grammaire et à ses inévitables pièges, on pense au vocabulaire et au nombre important de mots qu’il faut mémoriser. On a peur de faire des erreurs, des «fautes», dit-on même, pour mieux se culpabiliser. On se souvient avec amertume des corrections à l’encre rouge faites par le professeur. On craint de ne pas comprendre ce que l’on vous dit, on redoute de n’être point compris, de susciter l’hilarité. On sait que la prononciation pose des problèmes qui semblent parfois insurmontables. Et cependant, la langue est bien autre chose que cela.

Eine neue Sprache zu erlernen macht oft ein bisschen Angst! Man denkt an die Zeit, die man dazu brauchte seine Muttersprache zu sprechen, man denkt an die Grammatik und an ihre unvermeidlichen Fallen, man denkt an den Wortschatz und an die unzähligen Vokabeln, die man behalten muss. Man hat Angst sich zu irren, „Fehler zu begehen“ ist sogar voll Schuldbewusstsein. Mit Bitterkeit erinnert man sich an die in rot unterstrichenen Verbesserungen der Lehrer. Man befürchtet nicht zu verstehen was einem gesagt wird, man fürchtet sich davor nicht verstanden zu werden und Gelächter auszulösen. Man weiß dass die Aussprache manchmal nahezu unüberwindliche Probleme schafft. Trotzdem ist eine neue Sprache etwas ganz besonderes.

Een nieuwe taal leren? Daar schrikt u vaak van terug! U herinnert zich hoelang het duurde voordat u uw moedertaal sprak. U denkt met ongemak aan grammatica en zijn onvermijdelijke valkuilen. U denkt aan de woordenschat en aan het aantal woorden dat u zult moeten onthouden. U bent bang u te vergissen om ‘fouten’ te maken. ‘Fouten’, nog zo’n woord dat uw schuldig doet voelen. Bitter denkt u terug aan de verbeteringen in rode inkt. U bent al bang niet te verstaan wat men zegt en vreest niet begrepen te worden.“Misschien wordt er wel om mij gelachen”. U wéét dat uitspraak vaak onoverkomelijk moeilijk lijkt. En toch is taal ook helemaal anders.